obróbki EDM

Obróbki EDM – elektroerozyjne

Obróbki EDM (ang. Electrical Discharge Machining) należą do grupy obróbek bezwiórowych i wykańczających. Obróbki EDM umożliwiają:

  • elektrodrążenie wgłębne (odwzorowanie kształtowe elektrody),
  • cięcie drutem,
  • drążenie otworów.

Materiał z powierzchni przedmiotu obrabianego jest usuwany w wyniku wzbudzania okresowych wyładowań iskrowych lub oddziaływania łuku elektrycznego. Wyładowania odbywają się między przedmiotem obrabianym a narzędziem (elektrodą roboczą) w ośrodku roboczym o właściwościach dielektrycznych.

Obróbki elektroerozyjne (EDM)

Obróbka elektroerozyjna pozwala na obróbkę materiałów twardych, pod warunkiem, że przewodzą prąd elektryczny. Elektrody kształtowe są wykorzystywane do obróbki m.in. form przeznaczonych do wykonywania przedmiotów z tworzyw sztucznych.

Współcześnie możliwe jest wykorzystanie tzw. laserowego teksturowania powierzchni, które pozwala częściowo zastąpić obróbkę EDM.

Zmniejszanie udziału kształtowej obróbki elektroerozyjnej nie prowadzi do jej eliminacji z procesów technologicznych lecz do racjonalizacji kosztów wytwarzania. W tym samym celu stosuje się obróbki szybkościowe z rodziny HSM (ang. High Speed Machining). Obniżenie kosztów poprzez zmniejszenie udziału obróbek EDM związane jest przede wszystkim z dwoma aspektami: skróceniem czasu obróbki (tg – główny czas maszynowy) oraz obniżeniem kosztów samych elektrod (wykonywanych z miedzi lub grafitu). Szczególnie w przypadku elektrod miedzianych mamy do czynienia z szybkim tempem ich zużycia.

Obróbki szybkościowe (HSM) są stosowane zarówno przed, jak i po obróbce EDM. W pierwszym przypadku, jak już przedstawiono powyżej, celem jest zmniejszenie udziału EDM (wydłużenie okresu trwałości narzędzia – elektrody roboczej). Zastosowanie obróbek szybkościowych po obróbce EDM ma na celu osiągnięcie żądanych właściwości powierzchni przedmiotu obrobionego.